Newsletter

 Dopisz się do newslettera:

ABC Odporności cz.1 - Odporność immunologiczna

2015-09-10

odporność immunologicznaZ definicji odporność określana jest jako niepodatność organizmu na działanie niekorzystnych czynników zewnętrznych, takich jak brak pokarmu, brak wody, obecność toksyn, pasożytów, czy też mikroorganizmów chorobotwórczych. Szczególnym przypadkiem odporności jest odporność immunologiczna.

Odpornością immunologiczną nazywa się zdolność organizmu do obrony, zarówno czynnej jak i biernej, przed uszkadzającym go wpływem mikroorganizmów, różnego typu cząsteczek i toksyn. Odporność ta jest ściśle związana ze zdolnością rozpoznawania tych czynników jako obce antygeny i reakcji organizmu na nie. Odporność immunologiczna określana jest także jako zestaw wszystkich mechanizmów biorących udział w wytworzeniu odpowiedzi odpornościowej (reakcji immunologicznej). Odpowiedź odpornościową możemy podzielić na nieswoistą (wrodzoną) oraz swoistą (nabytą).

Odpowiedź odpornościowa nieswoista oparta jest na mechanizmach powstałych w toku ewolucji, uwarunkowana jest genetycznie. Stanowi ona pierwszą linię obrony przed patogenami. Za obronę nieswoistą odpowiadają zarówno czynniki komórkowe (monocyty, makrofagi czy granulocyty), jak i białka takie jak: układ dopełniacza, defenzyna czy też laktoferyna. Mechanizmy odporności nieswoistej mogą działać natychmiast po kontakcie z antygenem. Ich działanie jednak nie jest tak precyzyjne jak mechanizmów swoistych i nie zawsze wystarcza do zwalczenia patogenu. Ponadto odporność nieswoista nie wytwarza pamięci immunologicznej.

Odpowiedź odpornościowa swoista uzależniona jest od funkcjonowania limfocytów, które są odpowiedzialne za specyficzne rozpoznawanie obcych antygenów. Stanowi ona drugą linię obrony organizmu przed patogenami. Odpowiedź odpornościowa swoista związana jest również z wytworzeniem pamięci immunologicznej. Odpowiedź immunologiczną podzielić możemy również na humoralną i komórkową.

W procesie humoralnej odpowiedzi immunologicznej udział biorą rozpuszczalne białka zwane przeciwciałami (wydzielane przez komórki plazmatyczne, które pochodzą z limfocytów B), które wiążą się z obcymi cząsteczkami „naznaczając” je i w ten sposób sygnalizują inwazję.

Odpowiedź immunologiczna typu komórkowego polega natomiast na bezpośredniej reakcji limfocytów TC (zwanych zabijającymi komórkami T) z obcym antygenem. W poźniejszym etapie antygen stymuluje również limfocyty TC do produkcji cytokin aktywujących makrofagi i granulocyty.

Mówiąc o odporności warto wyjaśnić również czym jest immunizacja, szczepienie ochronne oraz immunomodulator.

Immunizacja polega na pobudzeniu mechanizmów odpornościowych organizmu do wywołania odpowiedzi immunologicznej. Możemy wyróżnić immunizację bierną, gdy organizm otrzymuje gotowe przeciwciała (sztucznie – np. w przypadku podania surowicy odpornościowej lub naturalnie – np. z mlekiem matki) oraz immunizację czynną, przebiegającą w sposób naturalny (polega na przebyciu przez organizm choroby) lub w sposób sztuczny (polega na podaniu szczepionki).

Szczepienie ochronne (czyli sztuczna immunizacja czynna) wyzwala łańcuch reakcji immunologicznych zbliżonych do tego jaki daje kontakt z naturalnym antygenem (przebycie choroby). Prowadzi ono do aktywacji limfocytów oraz powstawania przeciwciał. Pierwszy kontakt z antygenem wywouje pierwotną odpowiedź poszczepienną, która cechuje się powolnym okresem narastania stężenia przeciwciał i krótkim czasem ich utrzymywania się we krwi. Początkowo są to przeciwciała klasy IgM, a następnie pojawiają się IgG i IgA. Powtórny kontakt z tym samym antygenem wywołuje wtórną odpowiedź poszczepienną, która powoduje już szybkie namnażanie komórek produkujących głównie przeciwciała IgG, które silnie wiążą antygen.

Immunomodulatory są to różnorodne substancje zarówno pochodzenia naturalnego jak i syntetyczne, które mają na celu regulowanie odpowiedzi odpornościowej organizmu. Poprzez immunomodulację rozumie się zarówno wzmacnianie odporności i czynności samonaprawczych organizmu, jak również celowe jej osłabianie, czyli immunosupresję. Immunosupresanty (środki osłabiające odporność) stosowane są np. u osób po przebytych przeszczepach (zapobieganie odrzuceniu organu przez organizm) oraz u osób ze zdiagnozowanymi chorobami autoimmunologicznymi takimi jak toczeń.

UWAGA!
Osoby po przebytych przeszczepach, przyjmujące środki o działaniu immunosupresyjnym oraz ze zdiagnozowanymi chorobami autoimmunologicznymi przed rozpoczęciem kuracji środkami podnoszącymi odporność muszą skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

 

ABC Odporności cz.2 - Probiotyki »

Mity i kontrowersje na temat witaminy C

2017-05-25

witamina C„LEWOSKRĘTNA" WITAMINA C

Na cząsteczkę kwasu askorbinowego składa się sześć atomów węgla, osiem atomów wodoru i sześć atomów tlenu. Jeśli narysujemy tę trójwymiarową cząsteczkę na płaszczyźnie w odpowiedni sposób, wtedy grupa atomów złożona z wodoru i tlenu może znaleźć się po prawej albo lewej stronie schematu...

 

DotPay bezpieczne płatności online

© 2011-2017 by Apteka Internetowa Lekosfera | wykonanie red agencja interaktywna, wrocław